Η Ελένη Κουτσογιαννοπούλου‑Ψωμά (Βέροια, 1919) υπήρξε μια εμβληματική μορφή της ελληνικής λαογραφίας, αφιερώνοντας από νεαρή ηλικία τη ζωή της στη διάσωση της προφορικής παράδοσης της Βέροιας και της περιφέρειας. Από το 1938, μαζί με τον σύζυγό της και δάσκαλό της στη μουσική Δημήτριο Κουτσογιαννόπουλο, περιόδευσε στα χωριά της περιοχής, συλλέγοντας τραγούδια, παραμύθια, παροιμίες, ήθη, έθιμα και ιδιωματισμούς, έργο που βραβεύτηκε ήδη το 1940 από την Ακαδημία Αθηνών.
Μετέπειτα, μέσα από ραδιοφωνικές εκπομπές, διαλέξεις και εκδόσεις, μετέφερε τη φωνή της μακεδονικής λαϊκής ψυχής στο ευρύ κοινό. Ογδόντα οκτώ χρόνια μετά τις πρώτες της καταγραφές, το ολοκληρωμένο έργο της παρουσιάζεται σήμερα, σε τέσσερις νέους τόμους με τίτλο «Λαογραφικά εκ Βεροίας και περιφερείας: Παραμύθια – Παροιμίες – Τραγούδια ήθη και έθιμα», μία έκδοση της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης της Βέροιας, χάρη στην εμπιστοσύνη της κόρης της Κατερίνας Κουτσογιαννοπούλου και την επιμελημένη εργασία του μουσικού‑ερευνητή Κυριάκου Ελευθεριάδη, προσφέροντας στο κοινό μια πολύτιμη παρακαταθήκη μνήμης και πολιτισμού.